Samotność i pustka w życiu. Oddam fatum w drobne ręce.

Oddam fatum w drobne ręce.

Za samotnością, krok za krokiem, podąża pustka. Mimo wielu emocji, odczuć, refleksji, myśli, narasta ona z powodu braku dzielenia się tym wszystkim z kimś bliskim. Wówczas samotność jest dojmująca. Na wypowiadane głośno słowa, odpowiada echo z dziwnie znajomym brzmieniem głosu. Jakie to dziwne, że pośród tłumu ludzi, sytuacji, dźwięków, może nam towarzyszyć samotność.

W życiu zabiegamy najczęściej o to, do czego nie można się przytulić. Wypaczenie dzisiejszych czasów.
Osiągnięty sukces ma cierpki posmak, gdy nikt w uczczeniu dokonań i zwycięstw, oprócz nas samych, nie świętuje. Ten stan jest naszą zasługą. Wpędzamy się w niego z powodu obaw, lęków, egoizmu, samowystarczalności, niezależności..

Tak. Człowiek jest zagadkową istotą. Zabiegamy w życiu o wiele, a najmniej o miłość. Może dlatego, kiedy pozwolimy się jej wymknąć lub jej nie doceniamy, życie staje się bezbarwne i jałowe. Śnimy więc, wspominamy, marzymy, nie robiąc nic, by być szczęśliwym.